De muziekindustrie in de dance wordt grotendeels door singles gedreven, maar gelukkig bestaan ze nog: albums waar je echt even voor kunt gaan zitten. Dat soort albums komen niet veel uit en al helemaal niet als debuut. De duitse eenmans-act Stereofunk verrast mij in ieder geval in zeer positieve zin door met een veelzijdig en zeer luisterbaar album te komen, dat aan de ene kant pure housemuziek is, maar aan de andere kant experimenteel genoeg om kleine uitstapjes te maken naar onder andere lounge, electro, techno en new disco. De tracks zijn stuk voor stuk origineel met een eigen stijl en dat wil wat zeggen in een tijd waarin iedereen elkaar kopieert. Zo nu en dan zitten er leuke vondsten in, waarbij duidelijk is dat de man achter Stereofunk, Tino Schmidt, zijn klassiekers kent. Afgelopen voorjaar had Stereofunk al een bescheiden clubhit met de track ‘Captain Funk’ en het zal mij niet verbazen als er van dit album nog een paar underground hitjes van af komen.
Recensie van de tracks en Beatport-preview na de break…
1. Intro
Heerlijk, een album dat begint met een intro dat ook nog eens luistert naar de naam ‘Intro’. Eerste punten zijn verdiend.
Mooie vioolpartijen worden vergezeld door synthesizers en een lekkere easy discobeat met jaren 80 baslijn. Stereofunk doet leentjebuur bij de AT&T voice generator voor de stem die ons welkom heet op Fools Planet. Het geeft je het idee dat er wat gaat beginnen. Een intro-waardige track.
2. Happy Piano
Dit is een houseplaat gedomineerd door een vrolijke piano, al had je dat waarschijnlijk al uit de naam van de track opgemaakt. De opbouw is eigenzinnig waardoor je als dj eigenlijk kunt kiezen of je de hele plaat of alleen de tweede helft draait. De melodie blijft lekker in je hoofd zitten, mede dankzij het melodietje van de hoge orgel (of synth?). De korte breakbeat en korte percussie bekend geworden in Don’t Turn Your Back On Me van Pancake maken de track compleet.
3. Schaettenwelt
Misschien een beetje een vreemde eend in de bijt, maar veel duitser dan dit kan bijna niet. Al moet gezegd worden dat het qua stijl een beetje aan de Jeugd van Tegenwoordig en Le Le doet denken. Ik heb het niet zo op de duitse taal, dus ik heb een beetje moeite met deze plaat, al zit hij muzikaal gezien prima in elkaar.
4. Supercop
En daar hebben we een onvervalste floorfiller te pakken, hoewel het misschien iets steviger kan. Het aanstekelijke vocale sampletje ‘people turn up the bass’ wordt precies genoeg herhaald om wat extra’s toe te voegen. Gewoon een recht-toe-recht-aan plaatje met een snufje oldskool, dat qua stijl ergens tussen house en techno inzit.
5. London City
Het tempo gaat even omlaag en we krijgen een paar relaxte en flink gefilterde rhodes voor onze kiezen. De blauwdruk van een lekker zomers plaatje. Denk aan een terrasje aan het water, een ondergaande zon, een lekker wijntje en dan deze plaat op de achtergrond.
6. Miami Beach
Miami Beach is hoewel de titel misschien anders doet vermoeden een lekkere uptempo plaat, met hier en daar wat Nu Disco invloeden. Er komen wat samples van System 7 langs en de synth-akkoorden doen een beetje Daft Punk achtig aan. Hoe dan ook een lekkere mix van stijlen.
7. Folksong
Stereofunk bewijst dat hij weet hoe hij een track spannend kan opbouwen. Helaas houdt hij dat niet lang genoeg vol, want op een gegeven moment gaat de track bijna als een nachtkaars uit. Het klinkt allemaal prima hoor, maar nét dat beetje extra ontbreekt.
8. Rave Robot
Eén van mijn favorieten op dit album is deze Rave Robot, dat je qua stijl ergens in de hoek van Vitalic moet zoeken, maar dan wel met een Stereofunk-twist. De track is lekker rauw en de het melodietje waarvan het waarschijnlijk de bedoeling is dat we denken dat het van een Rave Robot afkomstig is, is grappig en aanstekelijk.
9. Sex, Drugs and Rosenkohl
Nog rauwer wordt het bij deze track en hoe! Electrotechno opgebouwd rondom een dwingende baslijnmelodie. Deze plaat moet hard! Deadmau5 en Vitalic, kom er maar in!
10. Kleine Gutenachtlied
Na de sex, drugs en rode kool (Rosenkohl zijn eigenlijk spruitjes, maar dat klinkt – en smaakt – niet) zijn we moe en moeten we even tot rust gemaand worden met dit slaapliedje. Het is een prima track en even een welverdiend rustpuntje.
11. Captain Funk
Met Captain Funk gaan we namelijk weer los en deze keer een beetje met op de (oude) Cassius in herinnering. De plaat funkt inderdaad flink dankzij de baslijn en daarmee levert Stereofunk weer een prima track op dit album af.
12. The Shy Guy Strikes Back
We krijgen nog een lekkere uptempo electrofunk track voorgeschoteld dat het prima zal doen op de dansvloer. Blijf na afloop nog even hangen, want het outtro komt er na een ruime halve minuut stilte in. Wederom de AT&T-stemmen die ons nog even vertellen na welk album we ook alweer geluisterd hebben. Het geeft het album net zoals bij het intro net even een extra gevoel.
Conclusie
Dit is gewoon een ijzersterk debuut. Ik wilde eerst vertellen dat het album van mij persoonlijk misschien iets rauwer en vetter had gemogen, maar doordat (bewust) Stereofunk dat niet gedaan heeft is het album erg solide geworden, dus vertel ik dat niet. Doordat het album echt één geheel is, is het prima thuis of op het werk of in de auto te beluisteren. Eventuele remixers mogen bepaalde tracks dan meer schwung geven.
Gaat Stereofunk hier enorme hits mee scoren? Nee, dat denk ik niet, daarvoor zijn er te weinig vocale tracks. Doordat er echter zoveel bovengemiddelde tracks op staan, is het album in ieder geval prima te pruimen!
- Stereofunk heeft natuurlijk een eigen myspace.
- Fools Planet is voor iets meer dan 11 euro aan te schaffen op Beatport
